اصطلاح «سايبورگ» به موجودي اطلاق مي شود که علاوه بر اعضاي طبيعي بدن، داراي ارگان هاي عملکردي مصنوعي هم باشد. زماني اين اصطلاح، اختصاصاً در داستان هاي علمي- تخيلي مورد استفاده قرار مي گرفت، اما اين روزها ديگر «سايبورگ» يک اصطلاح انتزاعي نيست. در اينجا قصد دارم شما را با يک «سايبورگ» و همچنين مردي آشنا کنم که يکي از اعمال فيزيولوژيک اش را تنها به ياري يک کنترل از راه دور مي تواند انجام دهد.
مورد عجيب «راب اسپنس»

«راب اسپنس» يک فيلمساز مستند 37 ساله مقيم کانادا است. در 9 سالگي به دنبال يک حادثه، بينايي چشم راست او به شدت آسيب ديد. سه سال قبل پزشکان مجبور شدند چشم راست او را تخليه کنند. از آن زمان به بعد او از يک چشم بند براي پوشاندن کاسه چشم خالي استفاده مي کرد. تا اينکه سرانجام تصميم گرفت يک پروتز نصب کند اما نه يک پروتز معمولي. او که يکي از علاقه مندان سريال محبوب دهه 70 ميلادي يعني «مرد شش ميليون دلاري» است، زماني که قرار شد پروتزي برايش کار گذاشته شود، ايده يي به ذهش راه يافت. او به دوربين موبايلش نگاه کرد و با خود فکر کرد چقدر خوب است دوربيني به همين کوچکي به جاي چشم آسيب ديده اش داشته باشد. «راب اسپنس» سرمايه زيادي براي عملي کردن اين ايده نداشت ولي خيلي ها بعد از مطلع شدن از اين ايده کمکش کردند. مهندساني داوطلب شدند به صورت پاره وقت روي اين پروژه کار کنند. نقش «استيو مان» استاد دانشگاه ام آي تي که سال ها روي پروژه کامپيوترهاي قابل پوشيدن کار کرده بود، در اين ميان برجسته بود. يک مهندس تجربي ماهواره به نام «کوستاس گراماتيس» هم در راه رسيدن به اين هدف بسيار کمک کرد.

شرکت OmniVision (شرکتي که در ساخت دوربين هاي کوچک براي موبايل، لپ تاپ و آندوسکوپ ها تخصص دارد) دوربيني را به او هديه کرد و سرانجام ايده او عملي شد. او حالا پروتزي دارد که مجهز به يک دوربين کوچک است. اين دوربين با حرکت ماهيچه هاي چشمش، به طور طبيعي حرکت مي کند و دقيقاً مناظري را که او در حال ديدن آنهاست، ثبت مي کند. دوربيني که اکنون «راب اسپنس» روي پروتز خود دارد، گرچه بينايي را به او بازنمي گرداند اما در عوض مي تواند با انتقال بي سيم تصاويري که او در حال ديدنشان است، کار بي نظيري انجام دهد. «اسپنس» اميدوار است چشم جديدش در ساختن فيلم هاي مستند به او بسيار کمک کند. اين ابتکار و اختراع آنقدر جالب بود که مجله تايم پروژهEyeborg را به عنوان يکي از 50 اختراع برتر سال 2009 برگزيد.

مورد عجيب «جد کالوين»
«جد کالوين» 55 ساله، يک مدير پروژه هاي آي تي مقيم انگلستان، مدتي پيش بعد از يک تصادف با موتورسيکلت به شدت آسيب ديد و متاسفانه روده ها و ناحيه مقعد او نيز از جمله اعضاي آسيب ديده بودند. جراحان براي حل مشکل وي مجبور شدند «کولوستومي» براي او کار بگذارند (يعني روده بزرگش را طي عملي به جدار شکمش متصل کنند تا مدفوع به جاي مقعد از جدار شکم خارج شود). بعد از مدتي جراحان بيمارستان سلطنتي لندن طي عمل پيچيده يي موفق شدند ناحيه مقعد او را بازسازي کنند. آنها براي اين کار از عضلات بالاي زانو استفاده کردند و اين عضلات را دور اسفنکتر خروجي روده بزرگ او قرار دادند. براي کنترل دفع هم الکترودي را به اعصاب اين ماهيچه هاي پيوندشده وصل کردند.
اما نکته جالب اين است که کنترل اين الکترودها با يک کنترل از راه دور کوچک صورت مي گيرد که «کالوين» هميشه در جيبش قرار مي دهد. همين مطلب باعث شده اين داستان بسيار رسانه يي شود.
اما «کالوين» اصلاً از اينکه همه جا از او به عنوان مردي ياد مي کنند که با کنترل از راه دور توالت مي رود، ناراحت نيست و کار پزشکان جراحش را در حکم يک معجزه مي داند که او را از رنج و عذاب زياد نجات داده است. او که قبلاً مجبور بود هميشه يک کيسه «کولوستومي» با خود داشته باشد، حالا عملاً زندگي اش تغيير کرده است و اعتماد به نفس از دست داده اش را بازيافته است.